____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Χρήσιμες συμβουλές – Finger Spool

Θέση αντίχειρα κατά την ανάπτυξη του SMB

Η «φάλαγγα» του αντίχειρα πρέπει να βρίσκεται έξω από σώμα του spool.
Κίνδυνος να «κολλήσει» ο αντίχειρας μέσα στο spool. Η απεμπλοκή του αντίχειρα είναι πολύ δύσκολη αν στο spool υπάρχει ανοδική τάση όπως συμβαίνει κατά την ανάπτυξη του SMB.
______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

«Κλιπς» τα οποία εμφανίζουν δυσλειτουργίες ή μειονεκτήματα στις καταδυτικές εφαρμογές, φρόνιμο είναι να αποφεύγονται, ειδικά στη χρήση με spool.

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Το spool με το SMB αποτελεί ενιαίο σύνολο του εξοπλισμού.

Double ender – Ανοξείδωτο κλιπ. Προτείνεται σαν το καταλληλότερο για να χρησιμοποιείται με το spool. H καλή ποιότητα του double ender μας εξασφαλίζει την σωστή και αποτελεσματική λειτουργικότητα του spool.

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Το μήκος και το πλάτος της θηλιάς πρέπει να είναι τόσο ώστε να μπορεί να περάσει άνετα το spool μέσα από αυτή.

Η μικρή θηλιά χρησιμεύει για το εύκολο λύσιμο του σκοινιού. Πολύ χρήσιμη ως και απαραίτητη όταν φοράμε γάντια.

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Οι τρείς κόμποι απεικονίζουν το «πέρασμα», το βάθος των 9 μέτρων. Πολλοί αυτοδύτες προτιμούν τον τρόπο αυτό σαν τον πιο κατάλληλο, για να «μαρκάρουν» τα τελευταία μέτρα της ανάδυσης. Ο άλλος τρόπος είναι αυτός στον οποίο γίνεται χρήση διαφορετικού χρώματος σχοινιού στα τελευταία μέτρα.

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

-Το spool δεν χαρακτηρίζεται ούτε αποτελεί «gadget» καταδυτικού εξοπλισμού.
-Η χρήση του spool χρειάζεται εξάσκηση ώστε να αποφύγουμε δυσάρεστες εξελίξεις, ειδικά στην ανάπτυξη του SMB.
-Ίσως η καλύτερη σχέση τιμής, αξίας στον καταδυτικό εξοπλισμό

Η Γη περιβάλλεται από στρώμα αερίων που ονομάζουμε ατμόσφαιρα και συγκρατείται λόγω βαρύτητας. Η σύσταση της ατμόσφαιρας δεν είναι σταθερή, ποικίλει σε σύνθεση ανάλογα με την γεωγραφική περιοχή (Θερμοκρασία, υψόμετρο, εκπομπές ρύπων)
Ο ατμοσφαιρικός αέρας περιέχει άζωτο, οξυγόνο, διοξείδιο του άνθρακα, νέον, αργό και άλλα αέρια σε μικρότερες ποσότητες. Η αναλογία των αερίων αυτών σε ξηρή (χωρίς υδρατμούς) ατμόσφαιρα παρουσιάζεται στον παρακάτω πίνακα.

Σύσταση Ατμοσφαιρικού Αέρα
Αέριο Αναλογία
Άζωτο (N2) 78.084%
Οξυγόνο (O2) 20.946%
Διοξείδιο του Άνθρακα (CO2) 0.033%
Αργό (Ar) 0.934%
Άλλα αέρια 0.01%

Ο ατμοσφαιρικός αέρας σαν αναπνεύσιμο αέριο δημιουργεί προβλήματα όταν γίνεται χρήση αυτού σε βάθη πέρα των 40 μέτρων. Η “ναρκωτική” επίδραση του αζώτου αλλά και η αυξημένη πυκνότητα του αερίου σαν αποτέλεσμα έχει την αύξηση του έργου της αναπνοής που οδηγεί στην μείωση ροής του αέρα στους αεραγωγούς άρα…. μη επαρκή αερισμό των πνευμόνων.

Οξυγόνο O2

Διαλυτότητα = 0.11
Ναρκωτική δράση = 0.45
Mol.βάρος = 32 g/mol

Το οξυγόνο είναι απαραίτητο για την ζωή αλλά προκαλεί τοξικές αντιδράσεις όταν εισπνέεται σε μεγάλες πιέσεις. Οι περισσότεροι οργανισμοί προσλαμβάνουν οξυγόνο για την λειτουργία της κυτταρικής αναπνοής. Το οξυγόνο της ατμόσφαιρας που αναπνέουμε είναι σε μορφή μορίων. Το μόριο του Οξυγόνου αποτελείται από δύο άτομα (Ο2). Είναι το πιο διαδεδομένο χημικό στοιχείο αποτελώντας το 21% του αέρα που αναπνέουμε και το 47% w/w στο στερεό φλοιό της Γης.
Είναι απαραίτητο στοιχείο για την καύση. Δεν είναι εύφλεκτο (δεν μπορεί να καεί) αλλά έχει την ικανότητα να προκαλεί έκρηξη σε συγκεκριμένες συνθήκες.

Το οξυγόνο είναι αέριο άχρωμο, άοσμο και άγευστο.
Ανάλογα το ποσοστό οξυγόνου το περιβάλλον χαρακτηρίζεται σε:
Νορμοξικό Οξυγόνο σε ποσοστό 18% – 21%
Υπεροξικό Οξυγόνο σε ποσοστό ≥ 23%
Υπ οξικό Οξυγόνο σε ποσοστό <18%
Ανοξικό Περιβάλλον όπου απουσιάζει το Οξυγόνο

Άζωτο N2

Διαλυτότητα = 0.052
Ναρκωτική δράση = 1
Mol. βάρος = 28 g/mol

Είναι αέριο, άχρωμο, άοσμο και άγευστο.
Η συγκέντρωση του αζώτου στον ατμοσφαιρικό αέρα είναι 78,084% και είναι απαραίτητο συστατικό όλων των ζωντανών οργανισμών.
Βασικός ρόλος του αζώτου μέσα στον ατμοσφαιρικό αέρα είναι να διατηρεί σχετικά χαμηλή τη συγκέντρωση του οξυγόνου σε αυτή, μειώνοντας έτσι τη δραστικότητά του με αποτέλεσμα όλες οι οξειδώσεις στη φύση, η καύση και η σήψη να προχωρούν με τη γνωστή μικρή φυσική τους ταχύτητα.
Το άζωτο δεν είναι δηλητηριώδες αέριο αλλά μπορεί να προκαλέσει ασφυξία.
Το εισπνεόμενων από τον άνθρωπο άζωτο κανονικά διαλύεται ελάχιστα στο αίμα. Κάτω όμως από αυξημένη πίεση όπως στην κατάδυση η διαλυτότητά του αυξάνεται. Έτσι, με την μείωση της πίεση όπως συμβαίνει στην φάση της ανάδυσης μειώνεται η διαλυτότητα με αποτέλεσμα μέσο διαφόρων μηχανισμών και λειτουργιών την δημιουργία φυσαλίδων.

Ήλιο He

Διαλυτότητα = 0.015
Ναρκωτική δράση = 5
Mol. βάρος = 4 g/mol

Το ήλιο είναι αέριο άχρωμο, άοσμο, άγευστο και μη-τοξικό.
Είναι το πιο αδρανές χημικό στοιχείο.
Το ήλιο είναι εξαιρετικά ελαφρύ και δεν μπορεί να συγκρατηθεί από το βαρυτικό πεδίο της γης. Στην ατμόσφαιρα το βρίσκουμε μόνο σε ίχνη (5,24 ppm)
Το ήλιο είναι το μοναδικό χημικό στοιχείο που ανακαλύφθηκε πρώτα έξω από τη Γη. Έχει τη μικρότερη διαλυτότητα στο νερό από κάθε άλλο γνωστό αέριο.
Το ήλιο έχει την ιδιότητα να περνάει εύκολα πολύ λεπτά τριχοειδή αγγεία και σχισμές. Έχει τεράστια θερμική αγωγιμότητα και αυτός είναι ένας από τους λόγους που αποφεύγουμε την πλήρωση της στεγανής στολής με μίγματα που περιέχουν ήλιο.
Στη γη το ήλιο υπάρχει σε μικρές συγκεντρώσεις στην ατμόσφαιρα. Σε μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που φτάνουν μέχρι και το 7% ανευρίσκεται στο φυσικό αέριο από το οποίο και παράγεται με κλασματική απόσταξη. Σαν αδρανές αέριο με πολύ μικρή διαλυτότητά στο νερό χρησιμοποιείται για να μειώσει το ποσοστό του αζώτου σε καταδυτικά μίγματα.

Καθορίζοντας το ποσοστό οξυγόνου στο μείγμα

Προγραμματίζουμε κατάδυση στα 35 μέτρα. Ποιό πρέπει να είναι το ποσοστό οξυγόνου ώστε η μερική πίεση Ο2 να μην υπερβεί το ΡΟ21.4;

FO2 = ΡΟ2 ÷ βάθος σε ΑΤΑ => FO2 = 1.4 ÷ 4.5ΑΤΑ = 0.31 ~ 31%

Μέγιστο Λειτουργικό Βάθος – ΜΟD

Ποιό είναι το μέγιστο βάθος που μπορούμε να πραγματοποιήσουμε κατάδυση έχοντας
NITROX 36 χωρίς να ξεπεράσουμε το ΡΟ2 1.4;
MOD = PO2 ÷ FO2 => ΜΟD = 1.4 ÷ 0.36= 3.8 ATA ~ 28m

Υπολογισμός Μερικής Πίεσης Οξυγόνου

Ποια η Μερική Πίεση Οξυγόνου σε βάθος 42 μέτρα και με περιεκτικότητα οξυγόνου στο μείγμα 30%;
PO2 = FO2 X βάθος σε ΑΤΑ => PO2 = 0.30 Χ 5.2ATA= 1.56

Ισοδύναμο Βάθος Αέρα – Equivalent Air Depth (EAD)

EAD = [(FN2÷0.79) x (βάθος + 10)] -10

Σε κατάδυση σε βάθος 27m με ΕΑΝx32 ποιό θα είναι το Ισοδύναμο Βάθος Αέρα;
EAD = [(0.68÷0.79) X (27+10)]-10 = 21.8m

Ισοδύναμο Ναρκωτικό Βάθος- Equivalent Narcotic Depth, END
Τύπος 1: Το οξυγόνο δεν λαμβάνεται σαν ναρκωτικό αέριο.

END = [(1 - (FHe + FO2)] ÷ 0.79 x ATA (ATA)

Παράδειγμα
Πραγματοποιούμε κατάδυση στα 50 μέτρα με μίγμα 21/35.
Ποιο θα είναι το END?
Το οξυγόνο δεν λαμβάνεται σαν ναρκωτικό αέριο
[(1 – (0.35 + 0.21)] ÷ 0.79 x 6ATA = 3.34 ATA or 23m END

Τύπος 2 Το οξυγόνο λαμβάνεται σαν ναρκωτικό αέριο.
END = (1- FΗ2) x ATA
Παράδειγμα
Πραγματοποιούμε κατάδυση στα 50 μέτρα με μείγμα 21/35.
Ποιο θα είναι το END?
0.65 Χ 6ATA = 3.9 ATA ή 29 μέτρα END

Η εταιρεία Junkers Flugzeug und Motorenwerke A.G ιδρύθηκε το 1895 από τον Hugo Junkers. Η σημαντικότερη ίσως Γερμανική εταιρεία παραγωγής αεροσκαφών, με καινοτόμες ιδέες για την εποχή της, δημιούργησε και ταυτόχρονα εξέλιξε τα πιο επιτυχημένα μεταλλικά αεροσκάφη της Luftwaffe, που έγιναν θρύλος κατά την διάρκεια του πολέμου.
Η Junkers, εταιρεία η οποία αρχικά κατασκεύαζε θερμοσίφωνες, ξεκίνησε την παραγωγή πολεμικών αεροσκαφών την δεκαετία του 1930. Ίσως το πιο γνωστό “μοντέλο” της εταιρίας να ήταν το Ju87, γνωστό σαν STUKA. Βομβαρδιστικό καθέτου εφορμήσεως, που έγινε το ισχυρό όπλο της Luftwaffe.Βέβαια, το σημαντικότερο και το πιο επιτυχημένο κατά πολλούς ήταν το Ju88. Ελαφρύ βομβαρδιστικό με πολλαπλούς ρόλους και φυσικά αρκετές εκδόσεις Ju 188, Ju 388, που καμία από αυτές δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τις δυνατότητες και τελικά να αντικαταστήσει το αρχικό μοντέλο. H Junkers επίσης ήταν αυτή που κατασκεύαζε από το 1920 τους κινητήρες JUMO (Junkers Motoren). Ήταν η πρώτη Γερμανική εταιρεία που κατασκεύασε σύγχρονους κινητήρες κατάλληλους για αεροπορική χρήση.Ο πρώτος κινητήρας της Junkers ήταν ο JUMO 211.Μετά το τέλος του πολέμου η εταιρεία Junkers ενώθηκε με την εταιρεία Messerschmitt-Bölkow-Blohm (ΜΒΒ) όπου ασχολήθηκαν με την έρευνα σχετικά με το μέλλον της αεροδιαστημικής μεταφοράς.
Το επίσημο site της Junkers: www.junkers.de

Η κατασκευή του Ju52 ξεκίνησε το 1930, σαν μονοκινητήριο αεροσκάφος (Ju52/1m). Αργότερα για να αυξηθεί η ιπποδύναμη αλλά και η επιχειρησιακή δυνατότητα του αεροσκάφους τοποθετήθηκαν επιπλέων δυο κινητήρες στα φτερά (Ju52/3m).
Η πρώτη πτήση με την μορφή αυτή, δηλαδή σαν τρικινητήριο αεροσκάφος πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 1931. Ήταν εφοδιασμένο με τρεις κινητήρες Pratt & Whitney 525 ή 550 HP, ανάλογα με την χρήση και την σειρά του αεροσκάφους. Αργότερα τοποθετήθηκαν μηχανές BMW τύπου 123Α-3, 132Τ/-2 με ισχύει 725 και 830 ίππους αντίστοιχα. Κατασκευάστηκαν περίπου 5000 Ju52.

Στο τέλος του πολέμου μόνο 50 από αυτά είχαν πτητική ικανότητα!!
Το Ju52 είχε πολλαπλούς ρόλους και απόδειξη είναι οι περίπου 13 παραλλαγές του βασικού μοντέλου.
Η βασική του χρήση ήταν μεταγωγικό αεροσκάφος. Χρησιμοποιήθηκε ακόμα σαν βομβαρδιστικό (Ju 52/3mg3e),για την ρήψη αλεξιπτωτιστών, εμπορικό, για τις απογειώσεις ανεμοπλάνων και πολλές άλλες.
Η παραγωγή των Ju52 σταμάτησε στις αρχές του 1945.

Διαστάσεις
Άνοιγμα φτερών: 29.49 μέτρα
Επιφάνεια φτερών: 110.5 τ/μ
Μήκος: 18.9 μέτρα
Ύψος: 5.54 μέτρα
Οπλισμός: 2 Χ MG 7,9 χιλιοστά
Βόμβες: 500 κιλά
Ταχύτητα (See Level): 270 – 295 kph
Ταχύτητα ταξιδίου: 209 kph
Πλήρωμα: 2-4
Αριθμός επιβατών: 18 ή 12 φορεία

Στα πλαίσια του KDE που πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2008, εντοπίστηκε σε άριστη κατάσταση και πολύ κοντά στο μέχρι τότε «Άγνωστο Ναυάγιο της Κέας» το Ju52 (Φωτογραφίες). Πρόκειται για το πιο καλοδιατηρημένο αεροπλάνο 2ου Παγκοσμίου Πολέμου που έχει βρεθεί στις Ελληνικές θάλασσες.

Απόσπασμα από την ιστοσελίδα S/S Burdigala Project
«Το αεροπλάνο, του οποίου ο άξονας έχει κατεύθυνση νοτιοδυτική και το βαθύτερο σημείο του βρίσκεται στα 68 μέτρα, είναι άψογο. Δεν έχει κανένα σπάσιμο, δεν του λείπει κανένα μέρος και έχει τρεις κινητήρες, εκ των οποίων ο ρυγχαίος είναι γερμένος προς τον βυθό αλλά παραμένει ακόμα ενωμένος με την άτρακτο του αεροσκάφους. Το αεροπλάνο φέρει οπλισμό, εντοπίσαμε ένα πολυβόλο, και στο επάνω τμήμα του, στην σκεπή, διακρίνεται ο κενός χώρος της φρακτής, το σκέπασμα της οποίας βρίσκεται πεσμένο στον βυθό, ακριβώς δίπλα από την αριστερή πλευρά της ατράκτου του αεροσκάφους. Πιθανώς από την φρακτή αποβιβάστηκαν οι επιβαίνοντες μετά την προσθαλάσσωση του αεροπλάνου».

Πληροφορίες – Παραπομπές:
Aircraft of WWII, General Editor: Jim Winchester, 2004
Fighting Aircraft of World War II, Editor: Karen Leverington.
Aircraft of WWII, Stewart Wilson, 1998
World War II Airplanes Volume 1, Enzo Angelucci, Paolo Matricardi Διαδίκτυο
S/S Burdigala Project

1 Έλεγχος του θύματος- Περιβάλλον
2 Ανοικτός αεραγωγός.
3 Διεξαγωγή ομαλής ανάδυσης

Αν για λόγους πλευστότητας, ελλιπής εκπαίδευση, πανικού, συναισθημάτων, χάσουμε τον απαιτούμενο έλεγχο σε ένα από τα τρία επίπεδα είναι πιθανό να οδηγηθούμε σε μια αποτυχημένη διάσωση αλλά και να θέσουμε σε κίνδυνο και την δική μας ασφάλεια.

Έλεγχος του θύματος – Περιβάλλον
Στο Περιβάλλον περιλαμβάνονται ο χρόνος βυθού, αέρια, προσανατολισμός.
Ο διασώστης πρέπει να αξιολογήσει το περιβάλλον και τους κινδύνους που μπορεί να εγκυμονούν πριν προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια. Μια γρήγορη διερεύνηση και αξιολόγηση του χώρου για δίκτυα, συντρίμμια, στενά περάσματα, καθώς και τον έλεγχο του βάθους, το ρεύμα, τον προσανατολισμό, το υπολειπόμενο αέριο σίγουρα μπορεί να αποτρέψουν ακόμα πιο δυσμενείς καταστάσεις.
Ταυτόχρονα με τα παραπάνω ο διασώστης πρέπει να ελέγχει και την κατάσταση του θύματος.

Ανοικτός αεραγωγός
Σε υγρό περιβάλλον ο έλεγχος του αεραγωγού είναι δύσκολο ως και απίθανο να πραγματοποιηθεί. Ο λόγος που πρέπει να διατηρήσουμε τον αεραγωγό ανοικτό είναι ότι σε λιπόθυμο δύτη αδρανούν οι μύες της γλώσσας με αποτέλεσμα να φράξει τον αεραγωγό με αποτέλεσμα την διακοπή της αναπνοής που μοιραία μας οδηγεί στην διακοπή λειτουργίας της καρδιάς.

Διεξαγωγή ομαλής ανάδυσης
Όταν ολοκληρώσει και εξασφαλίσει τον έλεγχο του θύματος και έχει αξιολογήσει το περιβάλλον πρέπει να προετοιμάσει το θύμα για την ανάδυση.
Ο διάσωσης πρέπει να είναι αποδοτικός, ενήμερος, ήρεμος, με άριστη τεχνική κατάρτιση, να βρίσκεται σε καλή φυσική κατάσταση και πνευματική συγκρότηση για να φέρει το θύμα στην επιφάνεια χωρίς καμία παραχώρηση στα θέματα ασφαλείας τόσο του ίδιου αλλά και της ομάδας του.
Όταν ολοκληρώσει και εξασφαλίσει τον έλεγχο του θύματος και έχει αξιολογήσει το περιβάλλον πρέπει να προετοιμάσει το θύμα για την ανάδυση. Συνιστάται κατά την ανάδυση και για τον καλύτερο έλεγχο του θύματος και της πλευστότητας να χρησιμοποιείται μόνο τον ρυθμιστή πλευστότητας του θύματος. Με τον τρόπο αυτό εστιάζουμε μόνο σε ένα μέσο ανέλκυσης και μειώνουμε τον αριθμό μεταβολών που παρουσιάζονται κατά την ανάδυση. Οι βαλβίδες των στεγανών στολών (OPV) του θύματος και του διασώστη πρέπει να είναι στην ανοικτή θέση (Open).
O διασώστης βρίσκεται πάντα πάνω – πίσω από το θύμα και πραγματοποιούν ανάδυση σε οριζόντια θέση. Ο τρόπος αυτός μας εξασφαλίζει την πλέον ελεγχόμενη ανάδυση και σωστή διαχείριση των περισσότερων σεναρίων π.χ. διαγώνια ανάδυση, συνεχόμενες μεταβολές βάθους, αλλά και τον καλύτερο έλεγχο του θύματος. Ο διασώστης πρέπει να μπορεί να προσαρμοστεί με το σωματότυπο του θύματος αλλά και τις όποιες μικρό-διαφορές του εξοπλισμού.
Κατά την διάσωση ο διασώστης πρέπει να είναι αρνητικός έτσι ώστε το βάρος του ενεργεί σαν «έρμα» για να «παγιδεύει» το θύμα σε οριζόντια θέση. Ρυθμίζει την ταχύτητα ανάδυσης κάνοντας πλήρωση ή εκτόνωση αέρα στον ασκό (wing) του θύματος. Με τον τρόπο αυτό το θύμα είναι αυτό που μας οδηγεί στην επιφάνεια.
Ο διασώστης προσθέτει αέρα στον δικό του ασκό μόνο αν κριθεί απαραίτητο δηλαδή στην περίπτωση που δεν μπορεί να επιτευχθεί ανάδυση μόνο με τον ασκό του θύματος.
Σε περιβάλλον οροφής π.χ. σπήλαιο – ναυάγιο η οριζόντια θέση είναι η πλέον ενδεδειγμένη και μας εξασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό την αποδοτικότερη ανάδυση στην επιφάνεια. Φυσικά όπου οι άμεσες αναδύσεις (κάθετες) απαιτούνται και μπορούν να πραγματοποιηθούν η ανάδυση αυτή είναι λιγότερο σημαντική.

Κατά την διάρκεια της ανάδυσης και της διαχείρισης του περιστατικού, είναι συνήθως ευκολότερο για τον διασώστη να χρησιμοποιεί το δεξί του χέρι για να κρατά το δεύτερο στάδιο στο στόμα του θύματος και ταυτόχρονα να διατηρεί τον αεραγωγό ανοικτό.
Το αριστερό χέρι χρησιμοποιείται για την σταθερότητα του θύματος στην σωστή θέση και για να ελέγχει την άνοδο μέσο της βαλβίδα (OPV) που βρίσκεται αριστερά στον ασκό του θύματος και από το inflator του ασκού. Οι παραπάνω τεχνικές είναι λιγότερο σημαντικές από τον αρχικό στόχο και σκοπό, δηλαδή, την συνεχή διατήρηση της κατάστασης και εξασφάλιση έλεγχου, τον ανοικτό αεραγωγό και την ομαλή ανάδυση.
Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος για τον αναίσθητο δύτη άρα, ο διάσωσης πρέπει να είναι αποδοτικός, ενήμερος, ήρεμος, με άριστη τεχνική κατάρτιση και πνευματική συγκρότηση για να φέρει το θύμα στην επιφάνεια χωρίς καμία παραχώρηση στα θέματα ασφαλείας τόσο του ίδιου αλλά και της ομάδας του.

2) Αν ο λιπόθυμος αυτοδύτης χάσει τον ρυθμιστή από το στόμα ο κίνδυνος του πνιγμού είναι μεγάλος. Αν είμαστε παρόν στο περιστατικό και η ανταπόκριση είναι άμεση επανατοποθετούμαι το 2ο στάδιο στο στόμα του θύματος και ο μοναδικός χειρισμός που πρέπει να πραγματοποιηθεί από τον διασώστη είναι η άνοδο του θύματος στην επιφάνεια.

Τοξικότητα Οξυγόνου

Η νάρκωση του αζώτου εκδηλώνεται αργά και σταδιακά. Στην αντίθετη περίπτωση η τοξικότητα οξυγόνου εκδηλώνεται χωρίς προηγούμενα συμπτώματα και αποτελεί μια σοβαρή απειλή για τον αυτοδύτη. Η ανοχή στην τοξικότητα του οξυγόνου διαφέρει από άτομο σε άτομο και από μέρα σε μέρα.
Η διαχείριση περιστατικού δύτη με συμπτώματα Τοξικότητας Οξυγόνου δεν διαφέρει πολύ με την διαχείριση αναίσθητου δύτη που αναφέραμε παραπάνω.
Οι ιδιαιτερότητες στην περίπτωση αυτή είναι ο αυξανόμενος κίνδυνος εμβολής και της πνευμονικής υπερδιάτασης από τις συσπάσεις που δημιουργούνται. Στην φάση αυτή δηλαδή στην τοξική φάση όπου τα συμπτώματα είναι εμφανή (σπασμοί), δεν πρέπει να υπάρξει καμία μεταβολή βάθους στο θύμα. (Σύμφωνα με το DAN Tec Conference, πλέον η ανάδυση του δύτη στην επιφάνεια μπορεί να γίνει και κατα την διάρκεια των σπασμών, καθώς μετα από έρευνες δεν υπήρχαν συμτώματα υπερδιάτασης.)
Στατιστικές αναφέρουν ότι οι σπασμοί διαρκούν περίπου ένα λεπτό αλλά σε μερικά περιστατικά ίσως η διάρκεια να είναι μεγαλύτερη.
Τα συμπτώματα τοξικότητας οξυγόνου και οι νευρομυϊκές συσπάσεις, οδηγούν τον δύτη στο να αδυνατεί να συγκρατήσει το 2ο στάδιο στο στόμα του και μοιραία αυτή η κατάσταση μας οδηγεί στον πνιγμό. Αν ο διάσωσης είναι παρών στο περιστατικό πρέπει αμέσως να τοποθετήσει στο θύμα τον δικό του ρυθμιστή και σε καμία περίπτωση τον ρυθμιστή του θύματος. Αυτό γίνεται γιατί χάνουμε πολύτιμο χρόνο στο να ψάχνουμε το 2ο στάδιο του θύματος αλλά ο πιο σημαντικός είναι ότι ίσως το θύμα να μην ανέπνεε το κατάλληλο μίγμα. Για την διαδικασία που μόλις αναφέραμε και για την αποτελεσματικότερη διαχείριση του περιστατικού η χρήση μακριού σωλήνα στο 2ο στάδιο (long hose) είναι απαραίτητη.
Κατά την διάρκεια των σπασμών ο διάσωσης ελέγχει το θύμα και δεν πραγματοποιεί ανάδυση. Μόλις σταματήσουν οι σπασμοί, ο διάσωσης πραγματοποιεί ελεγχόμενη ανάδυση γνωρίζοντας ότι, με την επανεμφάνιση των σπασμών δεν πρέπει να υπάρξει περαιτέρω μεταβολή του βάθους από το οποίο βρίσκεται.
Έρευνα που παρουσίασε το Αμερικάνικό Ναυτικό έδειξε ότι το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα είναι η ναυτία και ακολουθούσαν οι μυοκλονίες. Σημαντικό στην έρευνα αυτή είναι ότι ένας από τους συμμετέχοντες παρουσίασε σπασμούς 82 λεπτά από την έναρξη του πειράματος, σε βάθος 9 μέτρων, 15 δευτερόλεπτα μετά την διακοπή οξυγόνου.
Αν κατά την διάρκεια της κατάδυσης εμφανιστούν ναυτία, ζαλάδα πρέπει να ειδοποιηθεί η ομάδα και αμέσως να ξεκινήσει ελεγχόμενη άνοδο. Πρέπει ο
αυτοδύτης να παρακολουθείται συνεχώς από τα μέλη της ομάδας και να αποφευχθεί οποιαδήποτε έντονη δραστηριότητα.
Η συνεχή παρακολούθηση του θύματος στην επιφάνεια και η μεταφορά του σε υπερβαρικό Θάλαμο κρίνεται απαραίτητη.

Εξοπλισμός

Η διαμόρφωση και η χρήση του εξοπλισμού, καθώς και η ικανότητα διαχείρισης προβλημάτων που μπορεί να προκύψουν από αστοχία ή σφάλμα αυτού, αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο στα σχολεία τεχνικής κατάδυσης. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ένα πρόβλημα εξοπλισμού στο οποίο δεν δίνουμε την πρέπουσα σημασία, όπως μια πολύ μικρή διαρροή αερίου από το πρώτο στάδιο, μπορεί κατά την διάρκεια μιας κατάδυσης να εξελιχθεί σε μεγαλύτερο ή να είναι υπαίτιο για την δημιουργία κάποιου άλλου μεγαλυτέρου προβλήματος.
Τα διάφορα μικροπροβλήματα που δημιουργούνται από τον εξοπλισμό, λειτουργούν αθροιστικά και βέβαια σε βάρος μας και τα οποία «μεταφέρουμε» με τη σειρά μας στην ομάδα.
Κάθε δύτης πρέπει να γνωρίζει τον εξοπλισμό του, καθώς και τον εξοπλισμό των μελών που απαρτίζουν την ομάδα του. Προτείνεται για πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση περιστατικού, η όποια διαμόρφωση εξοπλισμού να είναι ίδια για όλα τα μέλη της ομάδας.
Στην περίπτωση που παρουσιαστεί πρόβλημα, ο περιορισμένος χρόνος που έχουμε στη διάθεση μας, δεν μας επιτρέπει να επεξεργαστούμε και να «ανακαλύψουμε» τη στιγμή εκείνη τη διαμόρφωση εξοπλισμού που έχει ο άλλος δύτης.

D-Ring Μεταλλικοί δακτύλιοι σε σχήμα D οπού πάνω σε αυτούς αναρτούμε και ασφαλίζουμε τον εξοπλισμό. Υπάρχουν (συνήθως) πέντε D-ring, δυο εκ των οποίων βρίσκονται στο crotch strap ενώ τα άλλα στον βασικό ιμάντα.
Οι διαστάσεις καθώς και η κλίση των D-rings διαφέρουν. Η σύνηθες διάσταση είναι 50mm με πάχος 6mm.

Τα D-rings με κλίση 45 μοιρών τοποθετούνται στον βασικό ιμάντα, στο ύψος κάτω των ώμων και βοηθούν στην εύκολη αγκίστρωση και απαγκίστρωση του εξοπλισμού. Τα D-rings συνοδεύονται από τα Θ (Tri-glide), τα οποία λειτουργούν σαν φρένα και ακινητοποιούν τα D-rings στην επιλεγμένη από τον δύτη θέση.

Single Tank Adaptor (STA) Αντάπτορας στον οποίο προσαρμόζονται οι ιμάντες που συγκρατούν την φιάλη καθώς και το αποσπώμενο μολύβδινο «καλούπι» που χρησιμοποιείται σαν βάρος.

Εναλλακτικοί αντάπτορες μονής φιάλης

Θήκες Βαρών Πρόκειται για θήκες με σύστημα ταχείας απελευθέρωσης όπου τοποθετούμε τα επιθυμητά βάρη και αναρτούνται στο σύστημα backplate.
Storage Bag Θήκη κατασκευασμένη από Cordura. Καλύπτει την εσωτερική πλευρά του backplate και μέσα σε αυτή αποθηκεύουμε τον ασκό ανέλκυσης (lift Bag).
Επίσης, εκτός από την αλλαγή στην εμφάνιση του backplate, θεωρείται και προστατευτικό αφού δεν αφήνει να έρθουν σε επαφή οι βίδες από το STA ή από τα τσέρκια των διπλών φιαλών, με την στολή κατάδυσης.

Πόρπες Προτείνονται μεταλλικές πόρπες για μεγαλύτερη αντοχή και ασφαλέστερο «κλείδωμα». Η πόρπη είναι αυτή που ενώνει, ρυθμίζει και ασφαλίζει τις δύο άκρες του βασικού ιμάντα. Μια δεύτερη πόρπη χρησιμοποιείτε για να ασφαλίσει το κάνιστρο του φακού.

Το backplate όπως προαναφέραμε αποτελεί την κύρια πλατφόρμα για το «χτίσιμο» του καταδυτικό εξοπλισμού. Πολλοί είναι οι δύτες που υποστηρίζουν ότι…. ‘’Αν καταδυθείς με σύστημα backplate …δεν ξαναγυρνάς ποτέ στα κλασσικά BCD’’. Σίγουρα το backplate λόγω κατασκευής και χαρακτηριστικών θα σας συνοδεύει σε όλη την καταδυτική σας πορεία.

Υπάρχουν πολλές αξιόλογες προσπάθειες κατασκευής backplates στην Ελλάδα. Το ένα εκ των δύο backplates που χρησιμοποιήθηκαν για την φωτογράφιση και είναι κατασκευασμένο μετά από παραγγελία στην Ελλάδα.

____________________________________________________________________________________________________________________________________________________
κάντε “κλικ” στις φωτογραφίες για μεγέθυνση

Δεξιά στο ένθετο διακρίνεται το μηχάνημα που προσαρμόζει τις ανοξείδωτες ροδέλες (τουρνικέ) στον ιμάντα. Προστατεύει τον ιμάντα από τις ‘’ντίζες’’* των διπλών φιαλών καθώς και από τις βίδες του αντάπτορα μονής φιάλης.
*Ντίζες είναι μεταλλικοί ανοξείδωτοι ράβδοι στους οποίους μπορείς να βιδώσεις παξιμάδια. Τέτοιοι ράβδοι υπάρχουν στα τσέρκια των διπλών φιαλών.

Η πίσω πλευρά του backplate. Κάτω δεξιά σε μεγέθυνση διακρίνεται το ‘’stopper’’ που κρατά και ασφαλίζει τον ιμάντα στην επιλεγμένη θέση.

Στην παραπάνω φωτογραφία διακρίνουμε το D-ring με κλίση 45 μοιρών. Σε κάθε πλευρά του ιμάντα των ώμων τοποθετούμε δυο λάστιχα, σαμπρέλες για την συγκράτηση του εξοπλισμού. Στην πραγματικότητα το ένα χρησιμοποιείται για να συγκρατεί τον εξοπλισμό ενώ το δεύτερο υπάρχει σαν ανταλλακτικό σε περίπτωση αστοχίας του πρώτου.

Οι άκρες από τους ιμάντες πρέπει να «καίγονται» έτσι ώστε μα μην υπάρχει φθορά από τη συνεχή χρήση. Ζεσταίνοντας ένα μαχαίρι μπορούμε να δημιουργήσουμε μια λεπτή άκρη ώστε να περνάει εύκολα ο ιμάντας στην πόρπη αλλά και να προστατεύει τον ιμάντα από τυχών «ξέφτισμα» .

Το μεσαίο τμήμα του αεροσκάφους είναι ενιαίο, απουσιάζει το ουραίο τμήμα, ενώ περιμετρικά και σε απόσταση ίσως και μεγαλύτερη των 100 μέτρων βρίσκονται πολλά μέρη από αυτό. Πολλά κομμάτια από τον ηλεκτρικό και ηλεκτρονικό εξοπλισμό βρίσκονται γύρω από το κυρίως κομμάτι του αεροσκάφους.
Απαραίτητη για την πραγματοποίηση της κατάδυσης, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες είναι η χρήση «Σημαδούρας»
Πρόσβαση:
Η πρόσβαση γίνεται από την παλιά προβλήτα στην Παλαιά Φώκαια με πορεία τις 300 μοίρες. Η απόσταση μέχρι το σημείο υπολογίζεται στα 120 μέτρα.